Geçtiğimiz günlerde Schalke 04 takımı, teknik heyeti ve futbolcularıyla birlikte, gelenekselleşen maden ziyaretlerine bir yenisini daha ekledi. Marl bölgesi (Gelsenkirchen yakınlarında), Auguste-Victoria maden ocağına yapılan ziyaretin amacı, kulübün özüne dönerek futbolcuları bütünleştirmesi ve aynı zamanda Schalke'nin gerçek sahipleri olan maden işçilerine de moral niteliği taşıyor. Günümüzün -yazık ki- endüstriyelleşen futbolunda bu tip güzelliklerin yaşanıyor olması hala bir umut ışığının var olduğunu göstermektedir.
1975
1986
1994
2000
2012
Schalke'nin Madenci Kökeni
Schalke, demir yataklarının yoğun olduğu Ruhr bölgesindeki -Gelsenkirchen ile Dortmund arasında- maden işçileri tarafından kurulur. Kuruluşlarından günümüze kadar uzanan bu süreçte "Knappen" (Madenciler) lakabını hakkıyla taşır, gelecek nesillere aktarırlar. Günümüzde Gelsenkirchenliler hem ekonomik hem de sportif olarak iyi bir noktaya gelmiştir.
Maden işçileri madene girmeden önce birbirlerine iyi şans dilemek için "GlückAuf" derlermiş, maça girmeden önce de Schalke'nin şansı için AufSchalke demeye başlamışlar. Stadın ismi olan AufSchalke Arena da buradan gelir.
Kulüp olarak da bugünkü ziyaretlerle özlerine dönebilmektedirler. Bugün de, kulübün taraftarlarının büyük bir çoğunluğunu maden işçileri, aileleri ve bu kesimden insanlar oluşturmaktadır. Bir kulübün yönetimini kurumsallaştırabilirsiniz ama ruhunu asla!
Aynı zamanda Schalke bugünkü ekonomik gücünü de enerji sektöründen almaktadır, yönetimin kurumsallaşması daha 90'lı yılların başına kadar inişli çıkışlı bir grafik çizen Schalke 04'ün bugünkü başarısını getirmiştir. Ama unutulmamalıdır ki o kurumsal yönetim bugün bir çok amatör yönetimden daha çok futbolun ruhu için mücadele etmekte, taraftarlarına sahip çıkmaktadır. Bugünkü stadı da kulüp kendisi finanse etmiştir.
Verdiğim haritada ülkemizin enerji kaynakları ve maden ocakları yer almaktadır. Bu bölgelerde bulunan kulüpler bir kez olsun bu ocakları ziyaret etmiş midir? Görmedim, pek sanmıyorum. Umarım etmiştir de birisi çıkıp da "şu gün, şurada, şu şahıslar maden ocağına indi ve işçilere moral verdi" der. Zonguldakspor, KDÇ Karabükspor, Tavşanlı Linyitspor, Adana ve Ankara Demirsporlar var bildiklerim. Peki ya icraat var mı isim taşımanın ötesinde?! Yada sporcusunu da geçtim herhangi bir insan topluluğu -siyasiler hariç- bir insan desin ki onlarla birlikteydim, çaylarını içtim, dertleştim...
Kurumsallaşmanın nadir iyi örneği olarak Schalke'yi verdik, takımın çeşitli faaliyetlerle özüne döndüğünden keza. Bir de kurumsallaşma, özelleştirme gibi kavramların kulübü olumsuz yönde etkilediği bir örnek vermek gerekirse ülkemizden, Zonguldakspor'a dikkat çekmek istiyorum. Kulübün maden işçilerinin kesilen maaşlarıyla -alın teriyle- kurulduğunu ve finanse edildiğini çoğumuz biliyordur. Çalışan on binlerce maden işçisi ve aileleri Zonguldakspor'a verdiği desteği onur ve şeref duyarak gerçekleştirirlerdi. Şehire 60 bin kişilik istihdam sağlayan kömür ocakları, Cumhuriyet'in ilk şehirlerinden olan Zonguldak'ın kalkınmasını ve parmakla gösterilen bir şehir olmasını sağlıyordu. Bugün geldiğimiz noktada o kömür ocakları 620 bin nüfuslu Zonguldak'ın sadece 10 bin kişilik bir kesimini istihdam edebiliyor ve şehir, şehircilik açısından eski günlerini mum ile arıyor. Madende çalışan işçi sayısı azaldıkça, şehirin refah düzeyi, Zonguldakspor'un da başarısı düştü. Gün itibariyle de şuanki Zonguldakspor, Fenerspor (Fener semtinden gelir) olarak değişti. Kulübün 6,5 milyon TL'lık borcu böylelikle Fenerspor'a geçmiş oldu. Zonguldakspor ismini ise, bu sezon amatör lige çıkan ve borcu bulunmayan Demir Madencilik Dilaverspor aldı. Bu değişimin amacının Zonguldakspor isminin yoluna borçsuz devam etmesi gerekliliği olarak açıklandı. Karar tartışmaya açık, ancak bilinen tek bir şey var ki, hangi ülkede olursa olsun madencinin elinin karası, ülkesinin aydınlık geleceğidir.
